Δύο λόγια αγάπης για τον Προκόπιο της καρδιάς μας – Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Δεν ξέρω αν υπάρχουν λόγια που μπορούν να χωρέσουν αυτό που νιώθω ακόμη και μέχρι σήμερα. Ίσως γιατί, όσο κι αν προετοιμάζεται κανείς, ποτέ δεν είναι έτοιμος να αποχαιρετήσει έναν άνθρωπο που ξεχώρισε, που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ψυχή του. Έναν άνθρωπο που δεν ήταν απλώς Μητροπολίτης, αλλά πνευματικός πατέρας, φίλος, οδηγός και συνοδοιπόρος.

Τον γνώρισα παιδί. Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που τον είδα. Εκείνο το ήρεμο, βαθύ βλέμμα, που ήξερε να μαγνητίζει και να καθησυχάζει χωρίς λόγια. Σαν να κουβαλούσε πάντοτε πάνω του την προσευχή όχι με ψευτικό και υποκριτικό τρόπο αλλά με αγάπη.

Την είχε χαραγμένη στο πρόσωπο, στη φωνή, στον τρόπο που περπατούσε, που ευλογούσε, που άγγιζε τις καρδιές των ανθρώπων. Ήταν παρών σε όλα: στις χαρές, στις λύπες, στις γιορτές, στα δύσκολα. Ήταν εκεί. Πάντα εκεί. Πάντα κοντά μας.

Δεν ήταν ποτέ απόμακρος. Δεν αποστασιοποιήθηκε, όσο ψηλά κι αν ανέβηκε. Έσκυβε πάνω από τον απλό άνθρωπο με ταπεινότητα, με γνήσιο ενδιαφέρον. Άκουγε. Καταλάβαινε. Μιλούσε με τρόπο που ακούμπαγε την καρδιά – από τον παππού μέχρι το παιδί στο κατηχητικό.

Δεν ήταν τα αξιώματα και η θέση  που του έδιναν κύρος, αλλά η αγάπη. Η απλότητά του. Η ευθύτητα, η πραότητα, η σοφία. Ήταν αληθινός. Και στα εύκολα και στα δύσκολα.Από τον τρόπο που σε ιερουργούσε μέχρι τον τρόπο που καθόσουν μαζί τους για έναν καφέ ή ένα ποτηράκι ούζο ήταν το ίδιο ανθρώπινος, οικείος και δοτικός.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια του σε μια προσωπική μου υπόθεση. Ήταν σε μια πολύ σκοτεινή περίοδο της ζωής μου. Τα λόγια του με κράτησαν όρθιο. Ήταν απλά – κι όμως, γεμάτα φως. Γιατί τότε δεν ήμουν απλώς ένας πιστός. Ήμουν ένας πληγωμένος άνθρωπος.

Κι ο Προκόπιος, με μια του κουβέντα, μου θύμισε πως ο Θεός δεν ξεχνά κανέναν και δεν είναι τυχαίο που σε αυτή την συγκυρία της ζωής μου ξανάσμιξαν οι δρόμοι μας. Στο πέρασμά του, άφησε πίσω του στην επαρχία του έργα – ναούς, οικοτροφεία, γηροκομεία, φροντιστήρια, ιεραποστολές.

Μα περισσότερο απ’ όλα, άφησε πίσω του ανθρώπους. Ψυχές που άλλαξαν επειδή τον γνώρισαν. Που σηκώθηκαν ξανά επειδή εκείνος τις σήκωσε. Και μέσα σ’ αυτές, κι εγώ. Ο Θεός του χάρισε μακρά διακονία. Κι εκείνος Του την επέστρεψε με απόλυτη πίστη, με αφοσίωση και αγάπη.

Δεν θα ξεχάσω το πρόσωπό του όταν μιλούσε για τον Απόστολο Παύλο – έλαμπε. Δεν θα ξεχάσω τις λειτουργίες του – δεν ήταν ποτέ απλώς «καθήκον», αλλά καρδιακή προσευχή. Ήταν παρών παντού, ακόμα κι όταν το σώμα του τον πρόδιδε.

Και τις δυνάμεις του τις ξεπερνούσε, μέχρι τέλους. Τα χρόνια που λείπεις, καταλάβαμε ακόμη πιο βαθιά πόσο σπουδαίος ήσουν και πόσο πολύ μας λείπεις. Ο λαός που υπηρέτησες με αυταπάρνηση, με σιωπηλή προσφορά και αληθινή αγάπη, δεν σε εκτίμησε όσο σου άξιζε.

Τώρα όμως, στην απουσία σου, αναγνώρισε το μεγαλείο σου. Γιατί η σιωπή σου, από τότε που έφυγες, είναι πιο ηχηρή από χίλιες λέξεις. Και κάθε μέρα που περνάει, η απουσία σου γίνεται πιο βαριά. Πιο βαθιά. Ίσως να μην είναι τυχαίο που έφυγες μέσα στη θάλασσα.

Ίσως να ήταν ένα βάπτισμα σε μια άλλη, άφθαρτη ζωή – εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, ούτε σωματική φθορά, ούτε απογοήτευση. Εκεί όπου υπάρχει μόνο φως. Ελπίζω – κι όσο περνούν τα χρόνια, το ελπίζω ακόμη πιο πολύ – πως έχεις ήδη σταθεί μπροστά στον Χριστό.

Κι Εκείνος σε κοίταξε με αγάπη και σου είπε: «Εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ, εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου». Δεν μπόρεσα ποτέ από τότε που έφυγε να  του πω «αντίο». Μόνο «ευχαριστώ». Για όλα όσα έδωσε. Για όσα ήταν.

Για όλα εκείνα που δεν φαίνονται, αλλά έμειναν βαθιά χαραγμένα στις καρδιές μας. Αιωνία Του η μνήμη. Με δάκρυα, ένας άνθρωπος που τον αγάπησε αληθινά.

πηγή: exapsalmos.gr