Η Βουλευτής Π.Ε. Καβάλας Αγγελική Δεληκάρη εκφώνησε την επετειακή αναφορά για την σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, με αφορμή τη συμπλήρωση τριών ετών από το δυστύχημα

Η Βουλευτής Π.Ε. Καβάλας Αγγελική Δεληκάρη εκφώνησε την επετειακή αναφορά για την σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, με αφορμή τη συμπλήρωση τριών ετών από το δυστύχημα.

Ενός λεπτού σιγή τήρησε  η Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων για τα θύματα της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών, πριν από τρία έτη. Η επετειακή αναφορά εκ μέρους της πλειοψηφίας έγινε από την Βουλευτή Π.Ε. Καβάλας της Νέας Δημοκρατίας Αγγελική Δεληκάρη, η οποία στάθηκε στον πόνο των συγγενών των θυμάτων, ο οποίος είναι πια πόνος σύσσωμης της ελληνικής κοινωνίας. Η κυρία Δεληκάρη μίλησε για την ανοιχτή πληγή που άφησε το δυστύχημα της 28/02/2023, η οποία για να επουλωθεί χρειάζεται απονομή δικαιοσύνης, να λάμψει η αλήθεια για τα αίτια της τραγωδίας, κι όλοι μαζί, πολιτικό σύστημα και κοινωνία, να εργαστούμε ώστε να μην θρηνήσουμε ξανά στο μέλλον θύματα στους ελληνικούς σιδηροδρόμους.

Ακολουθεί η ομιλία της κυρίας Δεληκάρη:

Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε!

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Αύριο το βράδυ στις 11 και 21 πρώτα λεπτά συμπληρώνονται τρία χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών, το χειρότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα που σύνταραξε τη χώρα μας.

57 συνάνθρωποί μας βρήκαν τραγικό θάνατο, ανάμεσά τους και μια νεαρή κοπέλα που παραμένει έως σήμερα αγνοούμενη. Ένα παλικάρι δεν έχει αναρρώσει ακόμη. Οι τραυματίες πολλοί, σωματικά και ψυχικά, με χαραγμένες στη μνήμη τους τις εικόνες από εκείνη τη νύχτα, τις απελπισμένες φωνές, τον φόβο, το σκοτάδι, τον θάνατο. Και μετά, ένας μεγάλος θρήνος, ένας θρήνος γι’ αυτούς που έφυγαν άδικα, ένας θρήνος για τα τρένα που δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Για τα τρένα που σταμάτησαν εκεί, στην κοιλάδα των Τεμπών. Εκεί, που τα όνειρα έσβησαν, εκεί, που η λύπη πότισε το χώμα. Εκεί, στον πένθιμο τόπο που σιγοκαίνε καντηλάκια να θυμίζουν τους 57 νεκρούς.

Η χώρα πενθεί. Μαύρο παντού. Δεν χωρά ο νους το μέγεθος της ξαφνικής και τόσο άδικης απώλειας. Δεν χωρά ο νους πώς μια στιγμή ήταν αρκετή, για να κόψει το νήμα της ζωής τόσων ανθρώπων. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες συμπάσχουν. Ζητούν απαντήσεις, απαιτούν απονομή δικαιοσύνης. Αξιώνουν παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Πώς βρέθηκαν δύο τρένα στην ίδια γραμμή; Ένα μεγάλο Γιατί αιωρείται παντού! Ένα ανθρώπινο λάθος ή μία σωρεία λαθών και παραλείψεων που είχαν μοιραία κατάληξη; Η τηλεόραση, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύζονται από φωτογραφίες των νεκρών, από χαρούμενα πρόσωπα που δεν φαντάζονταν τι τους επεφύλασσε το άμεσο μέλλον.

Καθημερινά ακούγονται προσωπικές ιστορίες, γίνεται λόγος για τα σχέδια που δεν θα καταφέρουν να πραγματοποιήσουν, τα όνειρα που δεν θα εκπληρωθούν, τον ύψιστο πόνο των δικών τους ανθρώπων που δεν πρόλαβαν να αγκαλιάσουν τους αγαπημένους τους έστω και για τελευταία φορά, που δεν θα έχουν την ευκαιρία ποτέ πια να αγγίξουν τα μάγουλά τους και να εναποθέσουν τα δάκρυα ως τελευταίο δώρο, να το πάρουν μαζί τους σαν χάδι, σαν δροσιά να τους συντροφεύει στο μεγάλο ταξίδι. Πώς μπορούν οι Έλληνες να ξεχάσουν τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων που έγιναν άγγελοι, χωρίς να το θέλουν, χωρίς να θέσουν οι ίδιοι τη ζωή τους σε κίνδυνο; Απλά, επέστρεφαν στις οικίες τους, στις σπουδές τους, στις εργασίες τους. Πώς μπορεί κανείς να βρει παρηγοριά; Πώς μπορεί να καλυφθεί αυτό το τεράστιο κενό με την απουσία τους; Δύσκολος ο δρόμος για τους δικούς τους. Ο χρόνος δεν επουλώνει την ανοιχτή πληγή της καρδιάς. Χωρίς να το επιδιώξουν οι συγγενείς, δημιούργησαν έναν άρρηκτο δεσμό με ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Έχει δύναμη ο θάνατος, έχει δύναμη η ανάγκη για απόδοση ευθυνών. Η πληγή τους έγινε πληγή όλων. Είναι πλέον και δικοί μας συγγενείς. Τους αναγνωρίζουμε παντού. Πρέπει να λάμψει η αλήθεια. Όλα στο φως! Δικαιοσύνη! Όχι άλλα Τέμπη! Σεβασμός απέναντι στους νεκρούς, σεβασμός απέναντι στους συγγενείς και τους φίλους των αδικοχαμένων, όχι εργαλειοποίηση της τραγωδίας από καμία πλευρά.

Σήμερα, ένα μνημόσυνο μόνο, πριν φύγει η μέρα, ένα κεράκι για συγχώριο, όπως συνηθίζουμε για τους νεκρούς μας. Ένα λουλούδι για να θυμίζει την ομορφιά της ζωής που στερήθηκαν. Σήμερα, ας προσευχηθούμε για εκείνους στον ουρανό, αλλά και γι’ αυτούς που έμειναν εδώ στη γη. Σήμερα, ας σκύψουμε ταπεινά το κεφάλι. Σήμερα, ας μην μιλήσουμε ως πολιτικοί, αλλά ως γονείς, ως αδελφοί, ως δάσκαλοι. Αύριο, ας μην αμαυρώσουμε με κανέναν τρόπο τη δική τους μνήμη, τη δική τους ξεχωριστή ημέρα που τους ένωσε για πάντα στην αιωνιότητα! Σας ευχαριστώ!